Zondag 22 april stond naar jaarlijkse gewoonte de Kellerwald Bike Marathon op het programma. Enkele vlot langlopende klimmen, een paar pittigere steile klimmetjes en enkele snelle afdalingen  in het Duitse laaggebergte met start en aankomst in Gilserberg. Ploegmaat Bram zou hier ook starten maar wegens ziekte moest hij op het laatste moment forfait geven. Zelf was ik heel de week ook niet 100%, dinsdag op training helemaal doorregent en wat ziek geworden en vooral mentaal viel het me heel zwaar dat ik terug redelijk wat uren op de rollen moest doorbrengen met dat slechte weer. De motivatie was even ver te zoeken maar ik besloot om er toch maar het beste van te maken. Een kleine startlus door het centrum achter een jeep + twee ronden van +-40km, goed voor 80km en 2000 hoogtemeters. Twee jaar geleden was dit mijn allereerste mtb wedstrijd, dit jaar was mijn 3^e deelname dus het blijft leuk om eens te zien hoe het vordert met de vorm.

De start verloopt woelig: optrekken, remmen, opletten voor valpartijen en proberen stelselmatig op te schuiven tussen 400 bikers (287 voor de 80km/113 voor de 120km).

Ons jaarlijks weekendje Houffalize, met familie, supporters edm.

Vrijdag het parkoers van de open wedstrijd gaan verkennen, totaal teleurgesteld in wat we voorgeschoteld krijgen. Lange vlakke stukken, stukken tussen de velden waar niets te zien of te doen is. Samengevat voor mensen met power die snel kunnen rijden, niets voor mij dus. Daarenboven mogen we maar 2x de Fosse omlaag rijden waarbij de supporters ca. 35min mogen wachten op de 2de doortocht. Een parkoer van 13 km 2x afleggen + 1x de startronde.

Gezien de supporters zelfs van Bredene tot Houffalize gereden zijn om mij de longen uit mijn lijf te zien rijden kan ik niet anders dan mijn best doen. Zaterdag ochtend merk ik het al, een lichte hoofdpijn en verstopte neus, gevolg van de voorgaande weken zekers. Maak er maar geen zaak van om geen excuses te zoeken.

Om 15:00uur gaan we zoals de echten wat opwarmen

Tijdens het Paasweekend hadden we met teammakker Rik en enkele andere bikevrienden afgesproken om deel te namen aan de Houffalize Open Tour, Een gezellig vakantiehuisje in Lierneux werd de uitvalsbasis voor deze wedstrijd. Vrijdagavond konden we nog wat ontspannen losrijden onder een aangenaam avondzonnetje, jammer genoeg zouden dit de laatste zonnestralen zijn van het weekend. De volgende dag werden we zelfs wakker met enkele lichte sneeuwbuien, na de middag ging het richting Houffalize voor het afhalen van de nummer, rond 17h00 werd de start gegeven van de proloog. Net ervoor gingen we nog snel het parcours even verkennen en dit bleek de juiste keuze op het einde van het oude wereldbekerparcours hadden ze nog enkele nieuwe afdalingen van het huidige parcours toegevoegd en deze waren behoorlijk spectaculair. Gelukkig was het weer in Houffalize beter dan in Lierneux en konden we de proloog aanvatten op een kurkdroog parcours, de wedstrijd verliep behoorlijk goed, ik had een goed gevoel en de moeilijke passages gingen me goed af. Ik zou hier eindigen op een 33ste plaats. Een goede uitgangspositie met het oog op wat nog komen moet.

Van vorig jaar wist ik dat het middelste gedeelte van de 2de etappe vrij snel was en dat het dus belangrijk was om in een goede groep terecht te komen. Vandaar ging ik snel van start en kwam zo in een grote groep terecht niet ver achter de koplopers maar de groep verbrokkelde snel en we bleven met een man of 10 over. Er werd goed tempo gemaakt en ik kon me goed positioneren in de groep zonder al te veel zware inspanningen te leveren. Iets voor halfweg sloeg het weer om en kregen we lichte sneeuwval hierdoor kreeg ik problemen met een slepende rem die constant een irriterend geluid maakte, niet alleen ikzelf maar ook de andere bikers in de groep werden er gek van, ik wist dat ik de groep niet mocht laten rijden maar zo verder rijden was ook niks dus me even aan de kant gezet om de klauw opnieuw uit te lijnen en aanpikken bij een volgend groepje. In dit groepje kwam ik 3 makkers tegen waaronder ook Rik, het was leuk om met je maten de wedstrijd verder af te haspelen tegen een toch wel hoog tempo. De laatste 20km van de etappe waren nog erg zwaar en de groep viel compleet uit elkaar. Ikzelf kreeg het ook behoorlijk lastig in de laatste steile klimmen en samen met een sterke Rik kwamen we binnen op een 26ste en 27ste plaats zodat we beiden weer wat opschoven in het klassement. Ook de rest van de makkers finishten net lang na ons zodat we allen tijdig klaar zaten voor de grote Tom Boonen show!

Olne - Spa - Olne

Op 1 april afgezakt naar Olne om daar de jaarlijkse marathon Olne - Spa - Olne te rijden, blijkt bij aankomst dat het een rondje rond Olne wordt (dit blijkt GEEN april grap te zijn). Hier de teamies Bram en Rik nog tegen het lijf gelopen.

Door de zeer drukke periode op het werk wist ik dat ik niet veel moest verwachten van mijn prestatie maar had er zeer veel zin in. Tot ik uit de auto stapte, wat was het berekoud. Ik zou het pas terug warm krijgen als ik in de auto naar huis reed. Bij de start was ik goed mee en kon redelijk volgen tot de eerste hellingen kwamen hier voelde ik al direct hoe laat het was, had het gevoel van zo een elektrisch schroefmachine met platte batterij (sterk bij het begin en dan niets meer).  Heel de meute kwam links rechts voorbij gevlogen, ik dacht al direct aan opgeven en vroeg mezelf af waarom ik toch gestart was (was vooringeschreven was het antwoord hierop) dus zullen we maar 1 rondje doen dan, kon mij niet veroorloven om de komende week ziek in bed te liggen. De eerste ronde samen met Kim Saenen gereden die het ook rustig en als trainingsrondje deed. Begon er uiteindelijk terug een beetje door te komen en heb dan het 2de rondje er ook maar bij gedaan en zo uitgereden als een stevige TT.

Grtz Dave,

Toegekomen in het ijskoude Olne kregen we te horen dat het parcours aangepast was en dat we 2 ronden zouden moeten afleggen. Met de drukte van andere jaren in het achterhoofd zag ik het al gebeuren, constant toerrijders voorbij steken en wringen niet echt mijn ding dus, hiervoor ben ik net iets te hoffelijk, het is gewoon jammer van de organisatie. Na wat bibberen in de startbox gingen we pijlsnel van start met een dalend gedeelte, van opwarmen was dus niet veel sprake de eerste kilometers, bleek ook nog eens dat er geen seingevers stonden bij een passage doorheen een dorp, Levensgevaarlijk!